Dries fietst de Flandrien Challenge

Kasseien, steile beklimmingen en urenlang fietsen door het Vlaamse landschap. Voor Dries vormde de Flandrien Challenge een flinke sportieve uitdaging. Een tocht waarbij niet alleen sterke benen tellen, maar ook doorzettingsvermogen, concentratie en vooral plezier in het fietsen. We spraken Dries over zijn voorbereiding, de zwaarste momenten onderweg en het gevoel waarmee hij uiteindelijk over de finish kwam.

Een uitdaging die je niet zomaar aangaat

De Flandrien Challenge voert fietsers langs tientallen bekende hellingen en kasseistroken in Vlaanderen. De officiële uitdaging bestaat uit 59 iconische segmenten die binnen 72 uur moeten worden voltooid. Wie daarin slaagt, mag zichzelf met recht een Flandrien noemen. Voor Dries was juist die combinatie van afstand, hoogtemeters en de beroemde Vlaamse wegen de reden om ervoor te gaan. “Ik zocht een uitdaging waarvoor ik echt moest trainen. Iets waarvan je vooraf niet helemaal zeker weet of het gaat lukken.” De Vlaamse Ardennen vormden daarvoor het perfecte decor. Het parcours staat bekend om zijn korte, steile beklimmingen, hobbelige kasseien en wegen waarop je nauwelijks de kans krijgt om in een rustig ritme te komen.

De voorbereiding begint ruim voor de start

Een tocht als deze fiets je niet zomaar. In de weken en maanden voorafgaand aan de challenge maakte Dries steeds meer kilometers. Niet alleen lange duurritten stonden op het programma. Ook klimmen, rijden op slecht wegdek en meerdere dagen achter elkaar fietsen maakten deel uit van de voorbereiding. Toch blijft het lastig om de omstandigheden van de Flandrien Challenge volledig na te bootsen. “Je kunt goed getraind aan de start staan, maar de kasseien maken het echt anders. Je bent voortdurend bezig met je positie op de fiets, je materiaal en het kiezen van de beste lijn.” Naast de fysieke voorbereiding dacht Dries goed na over zijn materiaal en kleding. Tijdens lange dagen op de fiets kunnen kleine irritaties immers steeds groter worden. Comfort, voldoende eten en drinken en kleding die past bij wisselende weersomstandigheden zijn dan extra belangrijk.

Soms fiets ik gewoon, zonder duidelijk plan. Ik probeer niet snel te zijn. Ik hoef ook nergens naartoe. Omdat ik graag alleen fiets, kan ik goed om me heen kijken. De lange wegen leiden me vanzelf verder. Ik neem altijd mijn fotocamera mee om alle mooie details van de rit vast te leggen, dingen die me opvallen. Warm zonlicht dat prachtig door de bomen schijnt bijvoorbeeld. Of een grote schaduw die langzaam over het asfalt glijdt. Waar andere fietsers versnellen rem ik juist even af. Vaak stop ik even om een snelle foto te maken van de mooie omgeving. Al die mooie kleine stukjes zomer neem ik in gedachten mee naar huis. Het zijn vaak de allerkleinste dingen die een prachtige herinnering worden."

Geen moment om echt te herstellen

Een van de moeilijkste onderdelen van de challenge bleek de opeenvolging van beklimmingen en kasseistroken. Na een zware helling volgt vaak maar een korte afdaling of verbindingsweg, voordat de volgende uitdaging alweer begint. Bekende namen als de Koppenberg, Oude Kwaremont en Paterberg spreken bij veel wielerliefhebbers direct tot de verbeelding. Op televisie lijken deze beklimmingen soms kort, maar op de fiets voelt iedere meter anders. “Je kent die wegen van de voorjaarsklassiekers. Wanneer je er zelf rijdt, besef je pas echt hoe steil en onregelmatig ze zijn.” Vooral de kasseien vroegen veel van het lichaam. De voortdurende trillingen waren niet alleen voelbaar in de handen en armen, maar na verloop van tijd in het hele lichaam. Toch waren het ook juist deze stroken die de rit bijzonder maakten.

Doorgaan wanneer het zwaar wordt

Tijdens zo’n lange uitdaging komt er altijd een moment waarop de benen minder worden en het hoofd het moet overnemen. Ook Dries kende onderweg momenten waarop de finish nog ver weg leek. In plaats van bezig te zijn met de volledige resterende afstand, probeerde hij de tocht op te delen in kleinere stukken. Eerst naar de volgende bevoorrading. Daarna naar de volgende klim. Vervolgens weer een paar kilometer verder. “Op een gegeven moment moet je niet meer te veel vooruitkijken. Je concentreert je op het volgende punt en blijft gewoon trappen.” Juist op zulke momenten bleek de steun van zijn vrienden en familie waardevol. Een praatje onderweg, wat eten of drinken bij de geplande stops of simpelweg weten dat zij hem volledig steunden, kan genoeg zijn om weer nieuwe energie te vinden.

Genieten tussen de inspanning door

Hoewel de Flandrien Challenge vooral bekendstaat als een zware tocht, draaide het voor Dries niet alleen om afzien. Onderweg was er ook ruimte om van de omgeving, de sfeer en het fietsen zelf te genieten. De smalle wegen, Vlaamse dorpen en uitzichten over de heuvels maakten de tocht minstens zo memorabel als de beroemde beklimmingen. “Natuurlijk ben je bezig met de uitdaging, maar je moet af en toe ook om je heen kijken. Je rijdt door een prachtig gebied en komt op plaatsen waar zoveel wielergeschiedenis ligt.” Die afwisseling tussen inspanning en plezier typeerde de hele ervaring. Het ene moment vechten tegen een steile kasseiklim, het volgende moment rustig door het landschap rollen en beseffen hoe bijzonder de tocht eigenlijk is.

Het gevoel na de laatste kilometers

Na alle kilometers, hoogtemeters en kasseien kwam uiteindelijk het moment waarop Dries wist dat hij de challenge ging volbrengen. Vermoeidheid maakte plaats voor opluchting en blijdschap. Na een tocht van 11 uur kwam hij om 21:10 uur in Ieper onder de Menenpoort over de finish, een knappe prestatie waar hij trots op is. Helaas was hij net te laat voor de Last Post, die om 20:00 uur begon als herdenking aan de slachtoffers  van de Eerste Wereldoorlog. "Bij de finish komt alles samen. Je denkt aan de voorbereiding, de moeilijke momenten en alle kilometers onderweg. Dan voelt het heel bijzonder dat het gelukt is." De vermoeide benen waren snel vergeten. Wat bleef, was vooral de herinnering aan een unieke fietservaring en het vertrouwen dat er onderweg vaak meer mogelijk is dan je vooraf denkt.

Een uitdaging om niet snel te vergeten

Zou Dries de Flandrien Challenge aanraden aan andere fietsers? Zeker. Wel met één belangrijke kanttekening. Onderschat de tocht niet en bereid je goed voor. Je hoeft volgens hem niet de snelste fietser te zijn. Een goede basisconditie, comfortabel materiaal, slim eten en drinken en de bereidheid om door te zetten zijn minstens zo belangrijk. Voor Dries was de challenge uiteindelijk meer dan een verzameling beklimmingen en kasseistroken. Het was een avontuur waarin inspanning, wielergeschiedenis en fietsplezier samenkwamen. Een tocht waarop de afstand niet alleen de uitdaging was, maar vooral onderdeel werd van de ervaring.

Enjoy The Distance.